Materiał, z którego powstaje zabudowa kuchenna, decyduje o jej odporności na wilgoć, wytrzymałości na codzienne użytkowanie i finalnym wyglądzie. Producenci łączą kilka różnych surowców w obrębie jednego zestawu, ponieważ inne właściwości sprawdzają się w korpusach, a inne w widocznych frontach i blatach. Zrozumienie tych różnic pozwala trafniej dobrać zabudowę do intensywności gotowania oraz warunków panujących w konkretnym pomieszczeniu. Które materiały odpowiadają za poszczególne elementy meblościanki i czym różnią się między sobą pod względem trwałości?
Z czego robi się korpusy meblościanek kuchennych?
Korpusy meblościanek kuchennych wykonuje się najczęściej z płyty wiórowej laminowanej, oznaczanej skrótem LDSP. To materiał złożony z prasowanych wiórów drzewnych sklejonych żywicą, a następnie pokrytych warstwą laminatu odpornego na wilgoć i zarysowania. Taka konstrukcja zapewnia dobry stosunek wytrzymałości do ceny, dlatego dominuje w segmencie zabudowy dostępnej dla większości gospodarstw domowych. Grubość płyty w korpusach wynosi zwykle 16 lub 18 milimetrów, a wersja grubsza lepiej znosi obciążenie naczyniami i produktami spożywczymi.
W kuchni istotna jest odporność płyty na parę wodną i skropliny gromadzące się przy zlewie oraz zmywarce. Z tego powodu producenci stosują w newralgicznych miejscach płyty w podwyższonej klasie wilgocioodporności, rozpoznawalne po zielonkawym zabarwieniu rdzenia. Taki materiał wolniej chłonie wodę i nie pęcznieje tak szybko jak zwykła płyta wiórowa narażona na długotrwały kontakt z wilgocią. Różnica staje się widoczna po kilku latach użytkowania, gdy tańsze płyty zaczynają rozwarstwiać się w okolicach zlewozmywaka.
Alternatywą dla płyty wiórowej bywa płyta MDF, powstająca z rozdrobnionych włókien drzewnych sprasowanych pod wysokim ciśnieniem. Materiał ten ma gęstszą i bardziej jednorodną strukturę, dzięki czemu lepiej znosi frezowanie krawędzi oraz mocowanie okuć. MDF stosuje się rzadziej w samych korpusach ze względu na wyższą cenę, częściej trafia natomiast do frontów oraz elementów wymagających dokładnej obróbki. W praktyce spotyka się rozwiązania łączone, w których korpus powstaje z laminowanej płyty wiórowej, a widoczne części z płyty o wyższej gęstości.
Jakie materiały stosuje się na fronty meblościanek?
Fronty meblościanek wykonuje się z laminowanej płyty wiórowej, płyty MDF lakierowanej lub foliowanej oraz z drewna litego, a każdy z tych wariantów daje inny efekt wizualny i inną odporność. Płyta laminowana jest najtańsza i oferuje szeroki wybór dekorów imitujących drewno, beton czy jednolite kolory. MDF pozwala na uzyskanie gładkich, bezspoinowych powierzchni oraz zaokrąglonych, frezowanych kształtów, których nie da się osiągnąć na prostej płycie wiórowej. Wybór frontu wpływa nie tylko na wygląd, ale też na to, jak łatwo utrzymać zabudowę w czystości.
Fronty lakierowane na wysoki połysk prezentują się efektownie i optycznie powiększają wnętrze, jednak wymagają ostrożnego czyszczenia, bo łatwiej na nich zauważyć ślady palców i drobne rysy. Wersje matowe lepiej maskują zabrudzenia i odciski, dlatego chętnie wybiera się je do kuchni użytkowanych intensywnie przez całą rodzinę. Fronty foliowane pokrywa się cienką warstwą tworzywa termozgrzewanego z płytą MDF, co daje jednolitą powierzchnię odporną na wilgoć w rozsądnej cenie. Ich słabszą stroną jest wrażliwość na wysoką temperaturę, dlatego folia może odklejać się w pobliżu piekarnika bez odpowiedniej osłony termicznej.
Coraz częściej sięga się także po fronty w ramce z profilu aluminiowego wypełnionego szkłem lub płytą, które nadają zabudowie lżejszy, nowoczesny charakter. Drewno lite pozostaje rozwiązaniem z najwyższej półki cenowej, cenionym za naturalny rysunek słojów i możliwość wielokrotnego odnawiania powierzchni. Wymaga jednak regularnej pielęgnacji olejami lub lakierami, ponieważ reaguje na zmiany wilgotności i temperatury w pomieszczeniu. Szeroki wybór gotowych zestawów w różnych rodzajach frontów znajduje się w ofercie sklepu Bricoman na https://www.bricoman.pl/kuchnie/meble-kuchenne-zestawy/.
Z czego wykonuje się blaty w meblościankach do kuchni?
Blaty w meblościankach do kuchni najczęściej wykonuje się z laminowanej płyty wiórowej o grubości od 28 do 38 milimetrów, pokrytej wytrzymałą warstwą laminatu HPL. To rozwiązanie łączy niską cenę z dobrą odpornością na zarysowania oraz wodę, o ile krawędzie blatu są prawidłowo zabezpieczone. Laminat imituje kamień, drewno lub beton, dzięki czemu pozwala uzyskać wygląd droższych materiałów przy znacznie niższym koszcie. Najsłabszym punktem takiego blatu są miejsca łączeń i wycięcia pod zlew, przez które wilgoć może dostać się do wnętrza płyty.
Bardziej trwałą, choć droższą alternatywą są blaty z konglomeratu kwarcowego, powstającego z rozdrobnionego kwarcu spojonego żywicą. Materiał ten cechuje wysoka odporność na zarysowania, wysoką temperaturę oraz plamy z kawy, wina czy soku z cytryny. Konglomerat nie wymaga impregnacji i utrzymuje jednolitą, nienasiąkliwą powierzchnię przez cały okres użytkowania. Z tego powodu chętnie wybiera się go do kuchni intensywnie eksploatowanych, w których blat narażony jest na kontakt z gorącymi naczyniami i kwaśnymi produktami.
W kuchniach z wyższej półki spotyka się także blaty z kamienia naturalnego, takiego jak granit, oraz z litego drewna klejonego warstwowo. Granit oferuje wyjątkową twardość i niepowtarzalny rysunek, wymaga jednak okresowej impregnacji, bo część odmian potrafi wchłaniać plamy z tłuszczu. Drewniany blat wprowadza do wnętrza ciepły, naturalny akcent, ale trzeba go regularnie olejować i chronić przed stałym kontaktem z wodą. Dobór blatu warto podporządkować sposobowi gotowania, ponieważ inny materiał sprawdzi się w kuchni używanej okazjonalnie, a inny w intensywnie wykorzystywanej przez kilka osób.
Artykuł sponsorowany
